Al mijn hele leven ben ik op zoek naar ‘verbinding’. Échte verbinding in mijn relatie(s). Echt van alles heb ik hiervoor geprobeerd. Heel hard hiervoor gewerkt, tot aan meerdere relatie burn-outs toe. En tot begin dit jaar ook zonder het gewenste resultaat. Totdat ik erachter kwam hoe ik dit probeerde te vinden. En ineens begreep waarom ik het maar niet kon vinden. Want wat deed ik? In relatie tot de ander smolt ik samen met de ander – ging als het ware mee met de ander, op in de ander. Waardoor ikzelf even (of uiteindelijk helemaal) niet meer bestond. En hoe kan er verbinding ontstaan, als alleen de ander in de relatie overblijft?
Want voor een verbinding heb je twee kanten nodig. Als je kijkt naar de definitie van een verbinding: ‘Iets dat twee of meer afzonderlijke delen met elkaar verbindt’. Een verbinding kan alleen ontstaan tussen twee afzonderlijke elementen. Dus wanneer één van de twee elementen in een relatie er niet is, niet haar eigen plek inneemt, zichzelf wegcijfert, kan er ook geen verbinding ontstaan.
Wauw. Toen ik me dat realiseerde, vielen vele puzzelstukjes op zijn plek. En weet ik dat ik niet meer verder hoef te zoeken. Want een verbinding begint bij mezelf. Pas vanuit mezelf kan ik daadwerkelijk een verbinding maken met de ander.
Eigenlijk zo mooi, dat ik altijd zo graag verbinding wilde ervaren in mijn relaties. Dat ik daar zo voor ben gaan strijden. Simpelweg om tot de conclusie te komen dat dit alleen gaat vanuit mezelf. En dat juist dát het ingrediënt was dat mijn hele leven al miste. Me te realiseren dat ik alles behalve bij mezelf ben geweest in mijn relaties. Dat ik in mijn eigen schoenen heb te gaan staan, in mijn eigen kracht, mijn waarheid, mijn Zijn. Want dat is niet wat ik geleerd heb of meegekregen heb van huis uit. Dat is niet het voorbeeld dat ik gehad heb. En begrijp me niet verkeerd, dit is geen verwijt naar mijn ouders of voorouders. Want ik ben ervan overtuigd dat iedereen doet wat hij kan en doorgeeft wat hij geleerd heeft. Het mooie is dat je nooit te oud bent om opnieuw te leren. En dat is wat het mij gebracht heeft.
Dus waar sta ik nu? Dicht bij mezelf. Of in ieder geval een stuk dichter dan ooit tevoren. Ik durf te gaan staan voor wie ik ben en wat ik wil. Ik luister naar mijn innerlijke stem, of innerlijke autoriteit. Door te ontspannen in mijn lijf. Door in het hier en nu te Zijn en te Voelen. Want in mijzelf kan ik daadwerkelijk alle antwoorden vinden die voor mij van belang zijn. En die mij verder kunnen helpen op mijn pad.
Met heel mijn hart wil ik deze ervaring delen met jou. Door je uit te nodigen om bij mij te komen. BijNushka. En dan bij mij helemaal jezelf te mogen zijn en ervaren. Echt thuis te komen bij jezelf. En dan vanuit onze verbinding te ervaren wat er in het moment nodig is. Voor jou. Om even helemaal te zijn. Met jezelf, in jezelf. Wees welkom!
